ไปกะปอ
23-02-2008 ครั้งนึงนัยชีวิตฉานจิงๆๆ
ขี่รถชน มะหมา ที่จะจดจำไปตลอด
ทันใดนั้นก้อมี พลเมืองดี โทรแจ้ง ปอเต็งตึ้ง ทันที
มีเสียงผู้คนเต็มไปหมด จะเรียกว่าไทยมุงก้อเปนไปได้
ดิฉันได้แต่นอนนิ่งๆๆ ร้องไห้ ด้วยความตกใจ และเจ็บแขน ขา ประมาณครึ่งชั่วโมง มีเสียงคนดังอยู่ตลอดเวลา แล้วก้อมีเสียงดังขี้นว่าอย่าขยับเด็ดขาด มันคือการปฐมพยาบาลเบื้องต้น เค้าว่างั้น มีน้าผู้หญิงคนนึงเอายาดมมาให้ดิฉันดม ไม่นานนักรถปอเต็งตึ้ง ก้อมา ถามนู้น ถามนี่ อยู่แปปนึง แล้วก้อเอาเตียงลากดิฉันขึ้นบนรถ ล็อคแขน ล็อคขา เป็นอย่างดี ระหว่างนอนบนรถ ดิฉันรู้สึกกลัวมากๆๆ เพราะไม่คิดไม่ฝันมาก่อน
ไม่นานก้อถึงโรงพยาบาล ม.บูรพา คุณหมอถามว่าจำชื่อตัวเองได้มั้ยครับ แล้วจำได้มั้ยว่าไปโดนอารายมา ดิฉันก้อตอบไป หลังจากที่คุณหมอตรวจดูอาการ แล้วทำแผล ฉีดยาเสด ดิฉันก้ออดขำกานไม่ได้ เพราะบาดเจ็บเพียงนิด ทำเอาต้องขึ้นรถปอกานไปเยย จบ...แต่ก้อต้องขอขอบพระคุณ พลเมืองดี คุณน้าผู้หญิง คุณหมอ ครอบครัวของมิ้ง และท้ายสุดที่ขาดไม่ได้เลย ปอเต็งตึ้ง ทุกๆๆท่าน ขอบคุณจากใจ ^^
Posted by ---*พุJนำuม*--- on 09:28, 9 August 2008 0 comments .